Perşembe günüydü o koltuğa oturuşumun tarihi.. Ne hissettiğimin farkında değildim henüz.. Ve ne beklediğimin.. O an bildiğim, son andaki bir karar değişikliği ile yolumun İŞ-KUR'...
Büyümek ne kısa anne.. Ve hep 'onyedi' de kalmak.. Ne zor..
Şu insanlara da bak sen.. Şu insanımsı yaratıklara.. Ah.. İnsanı boş bırakmasın Rabbim diyorum.. İnsanı boş bırakmasın da kendilerinden onlarca(!) yaş küçüklerinin dedikodusunu yapmaya fırsat...
-Ne sempatik kız. Güler yüzlü. Test de çözüyor. Sorumluluklarını da biliyor. Keşke benim de böyle bir kızım olsaydı. Babalık içgüdülerim kabardıkça kabarmıştı. Gıptayla seyre dalmıştım...